I Sleep with Silence

I sleep with silence,

and wake with weight.
No songs of sunrise,
just the echo of “wait.”

My dreams wear chains,
my thoughts wear scars,
but still I long to reach
for distant stars.

They closed our doors,
they restricted our voices,
but deep inside,
we still have choices.

Hope is not easy.
It aches, it cries.
But I wear it daily.
like a prayer in disguise.

Afghanistan-
my wounded land,
you bleed, you burn,
but still you stand.

And I, your daughter,
your silent scream—
Still breathes,
Still writes,
Still dreams.

 “من هنوز اینجا هستم”

با خاموشی می‌خوابم
و با سنگینی بیدار می‌شوم
نه نوای سپیده‌دم،
فقط پژواک انتظار

خواب‌هایم در زنجیر،
اندیشه‌هایم زخمی
اما بازهم دست می‌کشم
به سوی ستاره‌های دور

دروازه‌ها بسته شدند
صداهایمان گرفته شدند
ولی در ژرفای دلم
هنوز یک انتخاب است

امید آسان نیست
درد دارد، اشک دارد
ولی هر روز آن را می‌پوشم
مثل دعایی پنهان

افغانستان—وطن زخمی‌ام،
می‌سوزی، خون می‌ریزی،
ولی هنوز قامتت بلند است

و من، دخترت،
فریاد خاموشت،
هنوز نفس می‌کشم،
هنوز می‌نویسم،
هنوز خواب می‌بینم